Gwiazdka z nieba
- Mamusiu – zapytała 7-letnia dziewczynka – skąd wiemy, że się zakochaliśmy?
- Widzisz, Kochanie… - zaczęła matka – to tak jak z gwiazdami.
- Widzisz, Kochanie… - zaczęła matka – to tak jak z gwiazdami.
- Z gwiazdami? – Zdziwiło się dziecko.
- Tak, Skarbie. – Uśmiechnęła się łagodnie kobieta. – Gdy zerkniemy na niebo nocą,
- Tak, Skarbie. – Uśmiechnęła się łagodnie kobieta. – Gdy zerkniemy na niebo nocą,
widzimy miliony malutkich świecących punkcików.
Dopiero po jakimś czasie dostrzegamy,
że jedna z nich świeci
najjaśniej. Tylko dla nas. Staje się tą najważniejszą – naszą
gwiazdką.
Przywiązujemy się do niej. Co noc wypatrujemy na niebie,
by znów móc poczuć jej obecność
i zwierzyć się z niespełnionych
marzeń; tajemnic. Zaczynamy ją kochać, przywiązywać się.
Cenić, uzależniać od jej obecności. Jednak bywa i tak, że ona
nagle wygasa…
